ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး
ငါဟာ
ေျမႀကီးေအာက္မွာသာ
တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ
ေနထိုင္ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာျဖစ္တယ္...
တစတစ
ငါ့ဘ၀ဟာ
ေအာက္ဖက္ကိုသာနိမ့္ဆင္း
ကမာေပၚမွာေတာ့
ေနတစ္စင္း
ထြန္းလင္းေနပါလိမ့္မယ္
ငါယံုၾကည္တယ္။
သစ္ကိုင္းမ်ားအထက္က
ခ်ိဳျမၾကည္လင္
ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ေတးသံလြင္
ငါ...
ဘယ္ေတာ့မွနားမဆင္ရပါ...
ညွင္းေလႏုေအးရဲ႕
ပိုက္ေထြးေခ်ာ့ျမွဴမႈမ်ား
ငါဘယ္ေတာ့မွမခံစားရပါ။
ဒါေပမယ့္
အဲဒီအေၾကာင္းေတြအတြက္
ငါဘယ္ေတာ့မွစိတ္မေကာင္း
မျဖစ္ခဲ့ပါ...
အကိုင္းအခက္
အရြက္ဖားဖား
အပြင့္ကားကား
အသီးမ်ားၾကီးထြားေစဖို႔
ငါ...
ငါ့ႏွလံုးေသြးေတြကို
အၿမဲပို႔လွ်က္ပါ...
ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ.............
No comments:
Post a Comment